Guillermo del Toro'nun ilk uzun metrajlı filmi olan Cronos (1992), yönetmenin karakteristik fantastik ve korku unsurlarını erken dönemde nasıl ustalıkla işlediğini gösteren bir başyapıttır. Film, 16. yüzyılda bir simyacı tarafından yaratılan, sahibine sonsuz yaşam bahşeden ancak beraberinde korkunç bir bedel getiren gizemli bir böcek mekanizması olan 'Cronos' cihazının etrafında döner. Antikacı Jesús Gris, dükkanında bu kadim cihazı keşfettiğinde, hem kendisi hem de sevgili torunu için hayatı geri dönülemez biçimde değişir.

Cihazın gücüne kapılan Jesús, gençleşmenin ve ölümsüzlüğün ilk çekici etkilerini yaşarken, cihazın peşindeki zengin ve hasta sanayici De la Guardia ile acımasız yeğeni Angel'ın tehdidiyle de yüzleşmek zorunda kalır. Film, basit bir korku hikayesinin ötesine geçerek, ölümsüzlük arzusunun, açgözlülüğün, aile sevgisinin ve fedakarlığın derinliklerine iner. Federico Luppi'nin Jesús rolündeki naif ve dokunaklı performansı ile Ron Perlman'ın Angel karakterini canlandırmasındaki tehditkar ve karanlık ton, filmin gerilimini ustaca besler.

Del Toro, bu filmde daha sonraki çalışmalarında da sıklıkla karşılaşacağımız temaları işlemeye başlar: grotesk güzellik, mekanik ile organiğin birleşimi, masumiyet ve yozlaşma arasındaki çatışma. Cronos, görsel olarak zengin, atmosferik ve düşündürücü bir film deneyimi sunar. Sadece bir korku veya fantastik film değil, aynı zamanda insan doğasına dair incelikli bir portredir. Özgün hikayesi, unutulmaz karakterleri ve del Toro'nun kendine has sinema dilinin ilk parıltılarıyla, sinema severlerin mutlaka izlemesi gereken bir klasik.